Το πλάνο ζωής μας αποτελείται, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, από επιμέρους στόχους. Όταν αναφερόμαστε σε έναν άνθρωπο – κι όχι σε μια εταιρεία ή έναν οργανισμό – οι δυνάμεις που επιδρούν και επηρεάζουν την υλοποίηση του στόχου, αναλύονται με διαφορετικό τρόπο. Τι συμβαίνει, όμως, όταν δεν επαληθεύονται οι προσδοκίες μας; Και κατά πόσο έχει νόημα η προσκόλληση στο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα;
Η επιθυμία, κατά βάσει, έχει σχέση με πρωτόλειες εσωτερικές, βαθιές αρχετυπικές αξίες και αρχές, ενώ η ικανοποίησή της, με εξωτερικές αναφορές και σημαίνοντα. Αυτό που συμβαίνει όταν κινούμαστε προς την υλοποίηση ενός στόχου, είναι ότι, κάποιες φορές, προσπαθούν να εκφραστούν ταυτόχρονα πολλές αρχές και «πνιγόμαστε» στους κανόνες. Το ασυνείδητο, όμως, είναι σαν ένα μικρό παιδί που επιθυμεί με πάθος, αλλά λειτουργεί με ένα πράγμα τη φορά. Απ’ την άλλη, αυτό που αποκαλούμε ασυνείδητο δεν βρίσκεται μόνο μέσα μας, αλλά συνδέεται – με έναν ευρύτερο τρόπο – με ένα συλλογικό ασυνείδητο. Κάθε φορά που ξεκινά μια διαδικασία υλοποίησης, παρασύρεται σε κίνηση ένα ευρύτερο πεδίο από αυτό που ελέγχουμε συνειδητά. Όταν ο στόχος μας, όμως, αποτελείται από πολλές επιμέρους εστίες κίνησης, τότε εμφανίζονται, εσωτερικά, τριβές και συγκρούσεις που εμποδίζουν το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Αυτή η πολυγλωσσία κανόνων είναι υπεύθυνη για την αδυναμία επίτευξης του στόχου. Σε περιπτώσεις, λοιπόν, που το αποτέλεσμα της προσπάθειας δεν είναι το επιθυμητό, χρειάζεται να αναλυθεί η εσωτερική βουή, στις επιμέρους «φωνές» της.
Το όφελος από αυτή την διαδικασία δεν είναι μόνο ένας αποτελεσματικότερος τρόπος υλοποίησης, αλλά και η ανάδειξη της εσωτερικής ταυτότητας. Απ’ την άλλη, όσο πιο απλή και μονοδιάστατη είναι η επιθυμία πίσω από τον στόχο, τόσο πιο άμεσα οδηγούμαστε στην επίτευξή του. Σ’ αυτό φαίνεται να συμμετέχει ο ασυνείδητος συλλογικός χώρος έξω από εμάς, ο οποίος υπακούει στον κανόνα της «απλότητας του μικρού παιδιού». Τον κανόνα αυτόν ενσωματώνει μια διαδικασία που την ονομάζω άμεση διαβίωση, και μας συνδέει με τη φυσική ροή των πραγμάτων και την αποδοχή του εαυτού.
Η δυσκολίες τώρα που συναντάμε στην υλοποίηση του στόχου μας, παίζουν κι αυτές έναν επιπλέον διδακτικό ρόλο. Οι απαγορευμένες περιοχές συμπληρώνουν μια ιδιότυπη χαρτογράφηση του πεδίου της υλοποίησης, χαράσσοντας μια διαφορετική διαδρομή. Αν αυτό φαίνεται προφανές· είναι γιατί αναλύεται. Δε φαίνεται το ίδιο την ώρα που συμβαίνει. Τότε, συνήθως μας καταβάλλει μια έμμονη προσκόλληση στον τρόπο με τον οποίο ξεκινήσαμε, κι έτσι συνεχίζουμε, ασχέτως ενδείξεων. Ο βασικότερος τότε παράγοντας για την απεμπλοκή από την προσκόλληση, είναι η αφαίρεση της σημαντικότητας από το στόχο.
Χωρίς την υλοποίηση των στόχων η πορεία της ζωής μας στερείται διαστάσεων. Όμως είναι απαραίτητο να προστατευόμαστε από την απογοήτευση όταν αντιμετωπίζουμε δυσκολίες. Η ξεκάθαρη επιθυμία και η ανάλυση του στόχου σε επιμέρους στόχους, η απλοποίηση, και η σύνδεση με τη ροή, αποτελούν μια καλή στρατηγική.
Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όταν βρισκόμαστε στη διαδικασία της υλοποίησης, το διδακτικό κομμάτι κρύβεται στη δυσκολία. Από εκεί ξεκινάμε για να διεισδύσουμε συνειρμικά στον προσωπικό μας μηχανισμό επίτευξης στόχων.
Στο αέμαω γίνεται εστιασμένη εργασία πάνω στην ανάδειξη αυτού του μηχανισμού.